Mijn verhaal

Mijn achtergrond

Ik ben geboren en getogen in Maastricht en ben nu na een periode van 9 jaar waarin ik in Tilburg heb gewoond weer terug in het mooie Zuid-Limburg. Na een studie rechten met een specialisatie in de rechtsgeschiedenis (machtig interessant, maar daarmee kon ik weinig betekenen voor mensen) besloot ik me te gaan scholen als improvisatieacteur. Dit heeft geleid tot mijn eerste bedrijf Troeba Theater & Training van waaruit ik sinds 2010 heb gewerkt als docent improvisatietheater en improvisatieacteur. Ik heb een grote liefde voor het theatervak en heb veel toffe voorstellingen mogen spelen in die afgelopen jaren. Het was echter niet alleen maar leuk…

Mijn burn-out

Sinds 2014 was ik eigenlijk al veel te moe en veel te overprikkeld na de druk van een masteropleiding plus een improvisatieopleiding. Maar ja, nog niet gek lang aan de slag als zelfstandig ondernemer dus er moest gespeeld, lesgegeven en genetwerkt worden. Ook net een nieuwe relatie en ver gekomen op een theatersporttoernooi. Aangenomen als acteur in de Efteling. Dus “de dingen” gingen nog wel goed. Met mij ging het niet zo goed, blijkt achteraf.

In de zomer van 2015 speelde ik drie à vier dagen per week in een fysiek zware act in de Efteling. Maar ik was niet alleen fysiek een beetje moe. Ik was ook mentaal helemaal leeg. Ik kon niet meer denken, de gesprekken met collega’s trokken me leeg en ik kon niet meer improviseren. Was ik gewend om in het spel vanuit een open blik te reageren op wat er in het moment ontstaat, nu was er alleen maar het gevoel van een baksteen in mijn hoofd. “Hoe dan?” dacht ik vaak. “Hoe krijgt iedereen om mij heen het toch voor elkaar om die dagen vol te maken terwijl ik zo, zo, zo ontzettend moe ben…”

De laatste klap voor ik ‘wakker’ werd kwam een half jaar later. Met mijn overprikkelde hoofd stond ik met drie goede vrienden in de finale van het Nederlands Theatersport Toernooi. We hadden al een heel weekend voorstellingen gespeeld, en speelden op zondagavond twee keer een uurtje met een pauze ertussen. Na de pauze, en ik kan het niet anders beschrijven, was er bij mij helemaal niks meer. Toen de tegenpartij een jolige scène inzette waar ook ons team in meedeed, kon ik alleen uit alle macht proberen één van mijn medespelers vast te houden zodat ik niet in mijn eentje als een zombie achter op het podium achter zou blijven. Au.

Mijn reis naar binnen

Niet veel later besloot ik, gesteund door mijn vriendin en familie, om het werk een tijdje neer te leggen en de dingen echt anders te gaan doen. Het was tijd voor de spreekwoordelijke reis naar binnen waarin ik alle schatkistjes die in mezelf lagen opgeslagen zou gaan vinden.

Yeah right.

Nou, het was zeker geen “persoonlijk ontwikkelfeestje” kan ik je vertellen. Voordat ik de keuze had gemaakt om te stoppen stond ik werkelijk doodsangsten uit. Angst om alles kwijt te raken wat ik had opgebouwd, relatie, werk, vrienden, ga zo maar door.

Zodra ik de keuze had gemaakt om te stoppen viel er wel een beetje een druk van me af, maar tegelijkertijd was het alsof mijn lijf eindelijk vrij baan had om te melden hoe erg het van slag was.  Ik sliep nauwelijks meer, mijn stresssysteem was volledig over de zeik, elk geluid kwam binnen alsof iemand met een scherpe nagel rechtstreeks over mijn hersenen heen kraste. En dan de hoofdpijn, oh man, de hoofdpijn.

De eerste paar weken stonden voor mij alleen maar in het teken van overleven. Ik moest op zoek naar een therapeut en daarnaast aan de slag om uit te zoeken of ik misschien een uitkering kon krijgen. Want zoals zo vele startende ondernemers kon ook ik geen arbeidsongeschiktheidsverzekering betalen.

Pas toen die dingen eenmaal geregeld waren (een transfer van de ene therapeut naar de andere verder) kwam er een beetje ruimte om te gaan voelen en me te verdiepen in hoe nu verder. Ik begon zelf veel te lezen over psychologie en ontdekte een hoop dingen die me een ministukje verder brachten. Waarom sommige dingen zo lastig zijn voor mij, hoe mijn introversie en hooggevoeligheid nu eenmaal een uitdaging zijn in deze overprikkelde tijd. Ook begon in therapie het graafwerk in mijn eigen verleden en de patronen die ik daaraan had overgehouden.

Voice Dialogue 

Het was ook in deze tijd dat ik voor het eerst kennismaakte met Voice Dialogue. Mijn eerste ervaring met de methode was heel fysiek. In plaats van dat ik mijn stress te lijf ging met ontspanningsoefeningen of bewegen, focuste ik me juist helemaal op het gevoel en gaf het alle ruimte. Super ongemakkelijk en super heftig, zeker toen. Maar zo na een paar minuutjes merkte ik dat er veel meer ruimte en ontspanning kwam dan ik tot dan toe bij elkaar had kunnen “diepebuikademhalen”.

Toen het fysiek weer een klein beetje beter ging, besloot ik mee te doen aan een intensieve workshopdag over Voice Dialogue bij het ITP en daar was ik meteen verkocht. Wat een mooie, liefdevolle methode om naar jezelf en anderen te kijken en echt een stapje verder te komen. Hier moest ik mee verder, en zo koos ik ervoor om de opleiding tot Voice Dialogue coach / facilitator te gaan volgen bij Elvira Lesman en Laura Las van Voice Dialogue Zuid-Nederland.

Ik leerde mijn eigen ‘innerlijke bus’  kennen en maakte uitgebreid kennis met mijn Perfectionist en mijn Pusher, evenals met mijn Innerlijke Criticus die graag driestemmig met de andere twee zwaargewichten meezingt. Beetje bij beetje leerde ik meer ruimte creeren voor ontspanning en voor een gevoel van “goed genoeg”. En daar ben ik nog lang niet klaar mee, maar voor nu is het g…

Ik zeg ook eerlijk dat ik op burn-outvlak nog steeds niet helemaal de oude ben en dat ook niet meer hoop te worden. Ik blijf letten op mijn gezondheid en heb af en toe echt een periode waarin mijn energie en belastbaarheid weer onder het vriespunt duikt. Wel merk ik dat ik doordat ik echt een omslag heb gemaakt in het denken over wat ik allemaal moet en doordat ik veel bewuster leef, mijn veerkracht echt al enorm is toegenomen. Ik heb er dan ook het vertrouwen in dat de verandering in hoe ik in het leven sta me op de lange termijn in staat stelt om te doen wat voor mij in het leven belangrijk is: genoeg tijd hebben voor de mensen van wie ik houd en zinvol werk doen waarmee ik mensen kan helpen.

Mijn drive

En nu ben ik zelf Voice Dialogue coach. Al sinds het begin van mijn carrière als theaterdocent ben ik gepassioneerd over persoonlijke groei van mensen. Ook in die context lag mijn interesse vaak meer bij het proces dat de spelers doormaken tijdens een repetitieproces dan bij de uiteindelijke voorstelling. Mijn drive is daarbij het geloof dat iedereen een plekje op zijn eigen podium verdient en daarbij op een positieve manier moet worden begeleid.

In bredere zin geldt dit ook voor de rest van het leven. Ik geloof dat iedereen een waardevolle rol te vervullen heeft in dit leven en dat iedereen unieke talenten heeft waarmee hij of zij kan bijdragen aan een betere wereld. Ik ga ervan uit dat je jezelf moet accepteren zoals je bent om van daaruit verder te kunnen groeien. Leiderschap nemen over je sterke en zwakke punten en je leven gaan inrichten zodat het bij jou past.

En zo zie ik het ook bij coaching. Ik ben geen alleswetende goeroe, ik ben gewoon iemand die met open hart en ziel een stukje met jou kan meelopen in jouw eigen proces. Vanuit mijn opleiding als Voice Dialogue facilitator heb ik de tools in handen om jou te helpen bij de reis naar binnen en te komen tot meer inzicht, zelfacceptatie en innerlijke rust.