Soms zit het mee… soms zit het tegen…

Als ik aan deze tekst begin te schrijven is het nog maandagavond. Ik heb weer een kennismakingsavond Voice Dialogue georganiseerd in Het Coachhuis in Maastricht. Erg leuk om te doen, de vorige workshop was goed bezocht en de reacties waren heel positief. Voor vandaag hebben zich weer zes mensen ingeschreven en ik heb er zin in.

Van tevoren ben ik wat gespannen, omdat ik niet zo lekker in mijn energie zit aan het begin van de avond. Ik probeer met rustige aandacht wat naar mijn buik toe te ademen en zo goed en zo kwaad als kan te accepteren wat ik voel in mijn lijf.

Eenmaal aangekomen in het Coachhuis maak ik koffie en thee voor de deelnemers en richt de ruimte in zoals ik ‘m wil hebben. Ik vind het – net als veel trainers – fijn om ruim op tijd te zijn en de ruimte even ‘van mij’ te maken, zodat de deelnemers echt in mijn training kunnen binnenkomen.

Mijn innerlijke zorger is tevreden met de goede voorbereiding en staat klaar om vanaf 19.15u elke vijf minuten even naar beneden te lopen om mensen op te vangen. Veel mensen vinden de deurbellen van Het Coachhuis verwarrend, dus is het net zo makkelijk om mensen op te halen.

Na twee keer lopen staat de teller nog op nul. Als vervolgens om half 8 nog helemaal niemand van de 6 aangemelde deelnemers is gekomen moet ik wel even schakelen. Heb ik misschien iets verkeerd gecommuniceerd?

Check check dubbelcheck: zowel op mijn website als bij het evenement op Facebook staat de juiste datum, tijd en locatie. FB geeft vrolijk aan dat het evenement nu bezig is en dat er mensen ‘gaan’. Waar dan Facebook? Ik zie ze niet. Het zijn ook andere mensen dan degenen die zich hebben aangemeld.

Ok, no worries, voor sommige mensen betekent om half 8 beginnen dat je vanaf dat moment rustig komt aankakken. Na nog tien minuten komt het oordeel dan toch om de hoek zetten. Je schrijft je toch niet in om niet te komen. Ze hebben zich allemaal via de mail ingeschreven, drie van de zes zelfs vandaag nog!! Zit ik hier voor niks!  

Rustig blieve, dit kennen we. Mijn primaire systeem is nu eenmaal van het op tijd komen en iets laten weten als ik niet kan komen, zo is het niet voor iedereen. Voor een ander is dit gewoon een avond waarop het te hard waait. Van goh ik schrijf me gewoon in en dan kijk ik wel of ik ga. Weten zij veel dat ik mensen vraag om te mailen omdat ik rekening wil houden met de groepsgrootte. Zijn anderen toch helemaal niet mee bezig joh.

Dus: oordeel los, verwachting los, controle los. Ik weet niet wat de reden is en kan in ieder geval op dit moment geen fout aan mijn kant vinden. Het zij zo.

Misschien komen ze nog om 20u, hebben ze en masse de begintijd gemist. Of heb ik ergens in een eerdere communicatie 20u vermeld ofzo. Begint hun zaalvoetbaltraining ook om 20u dus dan is het logisch dat alles om 20u begint. Ik weet het niet. Intussen moet ik plassen van mijn tweede kop thee.

De deurbel! Tien voor acht. Moment van de waarheid. Zal je zien, staan ze met z’n zessen gebroederlijk voor de deur, denkend tien minuten te vroeg te zijn. Nou ja, kort ik het intropraatje wel in, kan het alsnog een mooie avond worden. Ik sprint vanaf de eerste verdieping de trap af, adem in, adem uit. Deur open en tadaa!

Voor mijn neus staan een man en een vrouw ‘van-een-zekere-leeftijd-die-niet-mijn-doelgroep-is’. Ze bedanken me vriendelijk voor het openen van de deur en lopen door naar hun cursus Spaans op de begane grond.

Ik vind het maar stom. Ik krijg hier zomaar even als cadeautje de mogelijkheid om te dealen met gedrag wat voor mij heel lastig is. Ik heb van mijn kant alles gedaan om de avond zo fijn mogelijk te maken en daarvoor kwam er niets tastbaars terug, ondanks dat ik daarop hoopte. Dat kan en bestaat en is ok en is niet persoonlijk en ik mag het toch stom vinden. En nu moet ik zeker dankbaar zijn voor dit groeimoment. Grrrr…

De ruimte is gereserveerd en betaald, dus met de klanken van de Spaanse les beneden mij op de achtergrond (YO SOY, TU ERES) schrijf ik dit blogje.

20.28u, ik tik de laatste zin. Ik bedenk me: als ik snel alles opruim en doorfiets, dan kan ik misschien nog een uurtje naar dansles. Ik weet alleen niet zeker of ik het ga redden. Ach ja, ik kan me altijd inschrijven en niet op komen dagen…

Wat een avond – volgende keer beter!